Het was nog vroeg, maar er was een gestadige stroom sinds de opening. Er stond al een rij voor haar ordelijke bureau. Vandaag was het begin. Na lang wachten was het Wereld Paspoort eindelijk beschikbaar. De jonge man, hij was de volgende in de rij, kon het bijna niet geloven. Hij was toevallig in de buurt en zag de poster op het hek hangen

Ze was netjes gekleed en leek het officiële type. Een groot professioneel gebonden boek lag direct onder haar pen. Tussen de bleek blauwe lijnen stonden honderden namen, getuigen van de gebeurtenis.
"Goedenmorgen meneer. Vult u hier gewoon uw naam in en tekent u in het vakje hiernaast alstublieft."
"Bent u er zeker van dat u geen vorm van identificatie nodig heeft?" vroeg hij behoedzaam.
"U bestaat toch, of niet?", vroeg ze.
"Eh ja,... ik denk... eh?"
"Daarom, meer heb ik toch niet nodig?"
"Om fraude tegen te gaan?" probeerde hij zich staande te houden.
"U begrijpt het niet, hè meneer. Er is geen reden voor fraude. Iedere ziel op deze aarde heeft recht op één. Desalniettemin, ze zijn verkrijgbaar in rood, groen of blauw. Welke heeft uw voorkeur?"
"Oh, rood alsjeblieft." antwoorde hij.
Ze pakte een klein rood boekje van één van de keurige stapeltjes voor op haar bureau. Een sticker viel bijna achteloos op het bureaublad. Het getypte nummer kwam perfect overeen met dat in het paspoort. Zelfverzekerd plakte ze de sticker in de aangegeven plaats, naast zijn naam in het register.
"Dus het kost niets?" "Nee" zei ze, maar haar stem weifelde. "In principe is het paspoort gratis en voor niets. Waarom zou je trouwens voor iets betalen wat je recht is? Toch?"
"Zeker", antwoordde hij onmiddellijk en vol vertrouwen, ondanks het feit dat hij bijna geen tijd had gehad de vraag tot zich door te laten dringen.
"Maar ik druk deze zelf en ze kosten € 60,- per 100. Daarom is er een kleine collectebus aan het eind van de tafel. Het is volledig vrijwillig maar wordt zeker gewaardeerd, zeker als je het belang van mijn werk ziet. Ik bedoel, het geld wordt gebruikt voor de volgende productie."
"Dus jij maakt ze?"
"Ja zeker, meneer" bevestigde ze.
"Dus ze zijn niet echt?" flapte hij eruit.
"Ze zijn echt als je ze echt wilt laten zijn. Als je wilt leven als wereldburger, als iedereen in dit boek zou leven met de gedachte dat dat waar zou zijn. En als dit boek vol is, en het volgende, en het volgende, dan zijn er genoeg mensen overtuigd om het waarheid te laten worden."
"En alle prinsessen en de mannen van de koning en het lelijke eendje veranderden in een prachtige zwaan en alles wat glom... was......"
"Pardon, meneer. Meneeeer!! Uw paspoort."
"Oh ja, natuurlijk." Hij was bijna zonder vertrokken.
Ze glimlachte, "Veel plezier op reis, meneer."
Hij liep naar de uitgang, de laatste paar minuten proberen te doorgronden en niet geheel begrijpend wat hij juist had gehoord.
Eén goed ding echter, hij dacht er over na.

Sonya Spry
November 2002